Anker 2015 - In het nieuws - Ben Gijsemans

terug naar overzicht Anker 2015

IN HET NIEUWS

Ben Gijsemans (07/BeVo)

Ben Gijsemans studeerde audiovisuele kunsten aan de School of Arts in Gent en behaalde in 2013 zijn diploma aan de Hogeschool Sint-Lucas te Brussel. ‘Hubert’ was zijn eindwerk, waarmee hij grote onderscheiding behaalde in zijn masterjaar Beeldverhaal.

Hoofdrolspeler Hubert en tekenaar Ben

Het verhaal in het kort:
Hubert, een introverte man van middelbare leeftijd, woont in Brussel maar kan er moeilijk aarden. Elk weekend bezoekt hij het museum van Oude en Moderne kunsten waar hij troost vindt in de schilderkunst. Door een simpele gebeurtenis wordt zijn teruggetrokken bestaan aan het wankelen gebracht.

Het Vlaams Fonds voor de Letteren kende hem in 2014 als één van de vijf stripauteurs een werkbeurs toe.
De publicatie van ‘Hubert’ eind vorig jaar weekte heel wat erkenning en lof los in binnen- en zelfs buitenland.

Anker dus het web op en het vond er heel wat hits (zelfs getwitter uit Denemarken in de donderdag-stripreeks). Een greep hieruit voorzien van foto’s van de sites of google.

Willy Vandersteenprijs 2014

De jury maakte ook een eervolle vermelding voor Hubert van Ben Gijsemans:

Gijsemans’ debuutalbum steekt esthetisch nadrukkelijk boven andere kandidaten uit. De stripmaker weet zijn lezers emotioneel mee te voeren naar de leefwereld van een introverte Brusselaar, die zijn toevlucht zoekt in het museum van Oude en Moderne kunsten. Via die context brengt hij tegelijkertijd een les kunstgeschiedenis.
Zo demonstreert Gijsemans hoe het ook met weinig woorden kan.’

Site    Michael Minneboo.nl

Strip: Hubert van Ben Gijsemans
door © Kurt Snoekx
Brussel 13:01 - 30/10/2014

De jonge oud-student Beeldverhaal aan Sint-Lucas Ben Gijsemans zat in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België aan de bron der inspiratie. En de muze was hem genadig: zijn debuut Hubert is een precieuze vertelling die kijken, schoonheid, kunst en leven schoorvoetend samenbrengt.
De muze. Dat veelvormige, vaak uitbundig vrouwelijke schepsel, bewoont wel vaker de eerste creaties van kunstenaars in de knop. Bij Wide Vercnocke lag ze in de zetel, bij Ben Gijsemans, ook een verse worp van de afdeling Beeldverhaal van Sint-Lucas, hangt ze in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België (KMSKB). Of niet?

Hubert Luyten, het hoofdpersonage van Gijsemans' debuut, is een teruggetrokken man die de grote wereld het liefst geruisloos en onopvallend bekijkt vanachter een bril met droeve eierglazen. Een bezoek aan de KMSKB in het weekend - élk weekend - vormt het hoogtepunt van zijn week. De schoonheid biedt troost. Zijn ongegeneerde kijken naar de schilderijen - die vooral beeld zijn en geen creaties van een meester: ‘Volgende keer ook eens kijken wie de schilder was’ - vloeit op zijn appartement uit in het herscheppen.

Dat navertellen op basis van foto's gebeurt fragmentarisch: altijd zijn het fracties, details van schilderijen, die worden uitgelicht. Altijd zijn het vrouwen die in de picture staan: plechtstatige, deemoedige wezens, bedwongen door het penseel en de tijd, die zich dienstbaar tonen onder Huberts blik. Wanneer hij tijdens het kijken - die meest receptieve aller activiteiten - uit zijn raam zijn oog laat vallen op de overbuurvrouw en een foto van haar neemt, wordt hij ontdekt en haalt het directe appél van haar verontwaardigde blik de grond van onder zijn voeten - zoals stommefilmheld Chaplin in The gold rush toont op Huberts televisiescherm. Huberts kopieën blijken hem plots teleur te stellen, in het museum deinst hij terug voor een toevallig op hem gerichte camera, en Quinten Metsys' waardige vrouwen, die hij zo intiem kent, keren zich van hem af. De bron der inspiratie - ook de naam van Constant Montalds schilderij dat de schitterende openingssequentie aanreikt - droogt op.

Het ritueel van het kijken
De stille kracht van Hubert is dat Ben Gijsemans doet wat hij zegt, de vorm kiest waartoe zijn vertelling noopt. De ruimte toont zich pijnlijk begrensd: veel meer dan (details van) het appartement, het museum, de trappenhal en de auto krijg je niet te zien. De terugrit van het Musée d'Orsay in Parijs - waar Hubert Manets Olympia gaat bewonderen - toont zich als een langgerekt frontaal shot op de wagen, als het minuscule stukje van de wereld dat Huberts universum uitmaakt. En ook de tijd wordt uitgerekt, vertraagd. Dat zachte voortschuifelen, die schoorvoetende toenadering brengt een extreme focus teweeg. Het rituele kijken, dat de schilderijen te beurt valt, slaat over naar het appartement (die trappenhal!), de stad, én de lezer, die al op de vierde pagina deelachtig wordt gemaakt aan het zachtaardige voyeurisme, door de vragende blik van een passant.

Het kan niet anders of Ben Gijsemans heeft zelf op een bankje gezeten in de KMSKB: kijk naar de concentratie en precisie in zijn tekeningen, het bedaarde ritme, de gedempte focus en het dito kleurenpalet. Het intense kijken toont zich als voyeurisme, als diefstal van de intieme kern van persoon en personage, als indringende verkenning, als appel, als bevel, ... . Als uitnodiging tot intimiteit: de reproductie van Manets Olympia bij Huberts onderbuurvrouw, die met alle middelen de eenzaamheid bestrijdt, toont zich explicieter dan Hubert zich haar voorstelde. Het leven dringt zich op. Schoonheid zit niet alleen op het doek. Het hangt er maar van af waar je kijkt.

Site    brusselnieuws.be

 

‘Making Comics is a Destructive Process’
Ben Gijsemans Talks about His Existential OGN ‘Hubert’

By Bart Croonenborghs                March 10, 2015

Hubert, Belgian artist Ben Gijsemans’ parable of an introverted art lover, speaks to the human condition, isolated in the chaos of modern life, determined to avoid all opportunities less they should lead to change.
Following its original creation as a graduation project, Gijsemans’ resolution to expand Hubert to a full-blown graphic novel proves to be a solid decision. Characterised by his amazing, fully realised style, drawing on modern graphic sensibilities as much as classic newspaper comics and Art Nouveau, Hubert has been an instant hit among graphic novel lovers.

BROKEN FRONTIER: Did you tap into your own psyche to create your first graphic novel? Did you ‘write what you know’?
BEN GIJSEMANS: Most definitely. When I started on Hubert, I had just started up my life in Brussels, and those first impressions of this extraordinary city reverberated in the attitude Hubert displays towards Brussels. Just like Hubert I’m a rabid museum visitor, and the Royal Palace of the Arts was instantly one of my favorite spots. I’m not stating that Hubert is a future version of myself, but we at least share a passion for the arts.
The largest part of Hubert was written on a small unobtrusive stool in the museum Hubert frequently visits. So I guess there’s always the off chance that I chose the museum location in the graphic novel just so I could spent even more time there. In my first drafts there was neither a museum nor a protagonist interested in classical paintings.
‘Write what you know’ does factor into it then, but it is more a case of ‘write about what you’re interested in’.

You display an interesting art style, mixing classical drawings with a modern sensibility.
If you looked at my preliminary studies, you’d find that my style was all over the place. I basically started doodling until I hit a style that felt right to me. I then used that style to complete the first chapter as a way of testing the waters, to see that it would actually work for what I envisioned the story to be.
Afterwards I spent a long time looking for a colouring method. It was important to me that you could view the original line work in the end result, so that’s why the colors are rather subdued.
I wouldn’t put my drawings next to Winsor McCay and Hergé, but I can definitely see the influence those two greats had upon my work. The Hergé Museum in Louvain-la-Neuve, near Brussels, was a big source of inspiration, I spent hours looking at original pages from theTintin albums and they always put my own pages into perspective. (Afterwards, my pages more often than not ended up in the waste bin.)

Your drawings look quite intricate and laboured. From a technical point of view, how are they constructed?
The starting point is the pencil drawing, and if I judge it as good, I just scan it and colour it digitally. I’m usually not a fan of computer textures, so I print the pages so I can manually apply textures by, for example, rubbing material on the printouts. It’s quite a destructive process but it’s definitely fun. I then scan the page once more and finish the details on the computer.
I found the end result to be quite reflective of some of the major themes in the graphic novel.

With perfectly rendered line work, coloring and panel rhythm, Hubert looks like the work of a perfectionist.
Absolutely. It is rare that I’m pleased with my own work. I was often frustrated during the creation of my book and had to learn to accept that some panels turn out less interesting than others. This does not mean that I didn’t redraw every panel the minute I saw some margin for improvement. That took up quite a lot of time, because I kept looking for details that did not fit my vision of the work.
The same goes for the story. I regularly moved pages or panels around to test out the best reading experience. I wanted to refine it as much as possible.

The solitude of the protagonist seems like quite a claustrophobic motif for such a young artist. Did you ever need to discipline yourself to work on the book?
I never experienced it as a ‘dark’ book. On the contrary, Hubert lives his life the way it works best for him. It’s just that his introverted personality does not allow a lot of room for social contact.
From a certain point on, I found him to be quite an endearing character and I wanted to inject that feeling into the book. Hubert derives something meaningful from the painterly arts and I derived something meaningful from my interactions with Hubert. This relationship supplied me with energy to keep working on the book.

Publisher Jonathan Cape immediately expressed interest in your book at the Frankfurt Book Fair. So can we expect an English-language version any time soon?
I’m quite pleased to say yes! There has also been an agreement with the French publishing house Dargaud and interest from other publishing houses.

Site: brokenfrontier.com

EXPO in CC Het Gasthuis Aarschot
Uit de cultuuragenda 2015-16:
Locatie: Kloostergangen van CC Het Gasthuis
Periode: 5 september - 4 oktober 2015

De grafic novel ‘Hubert’ van Ben Gijsemans werd een instant bestseller met internationale interesse. In deze expo krijg je niet alleen het tekenwerk achter het boek te zien, maar ook zijn schilderijen en animatiefilms die het boek voorafgaan. Om de artistieke context nog complexer te maken nodigt Ben Gijsemans twee collega-kunstenaars uit, wiens invloed bepalend is geweest: Robbert Van Wynendaele en Nicolas Keppens.

www.hetgasthuis.be

terug naar overzicht Anker 2015