Anker 2015 - Frans Holemans

terug naar overzicht Anker 2015

IN MEMORIAM - FRANS HOLEMANS

In memoriam Frans Holemans (Anker 2015)

Oud-leerling (42/Ret)
Oud-leraar 1960-1964

Echtgenoot van wijlen Mieke Vermeyen

Geboren te Aarschot op 2 juni 1924
Overleden in het WZC Oase te Aarschot op 18 april 2015

Na het behalen van zijn diploma klassieke talen trok Frans naar Belgisch Congo, waar hij in Bukavu aangesteld werd als leraar. Met de onafhankelijkheid van Congo in 1960 keerde de familie terug naar België.

Hij werd aangesteld als leraar Grieks in het Sint-Jozefscollege (1960-’64) en in het Instituut Sancta Maria, dat toen net gestart was met een richting klassieke humaniora en waar hij met de jaren zijn uurrooster verder uitbouwde ten nadele van de lesuren in het college.

Frans was lid van de Hertogelijke Aarschotse Kring voor Heemkunde. Voor het tijdschrift leverde hij tal van bijdragen.

Tijdens de uitvaartliturgie las dochter Lutgart volgende tekst in naam van de kinderen. Bovenstaande tekening van het gedachtenisprentje is van de hand van kleinzoon Roeland.

Vader

Vader typeren is niet gemakkelijk. Hij was een heel bijzondere man.

Vader wilde nog graag zijn memoires schrijven vanaf zijn prilste herinnering. Ik vroeg hem wat die herinnering was. ‘Mijn prilste herinnering’, zei hij, ‘dat is dat mijn vader mij op zijn schouders droeg naar de lichtjes van Aarschot’. Ik was ontroerd. Die memoires zijn er nooit gekomen, de intentie was er, maar hij was moe geworden. Ik weet zeker dat het een mooi en rijk boek zou zijn geweest. Soms maakte hij de balans op van zijn leven en die was uiterst positief. Hij had, naar eigen zeggen, heel zijn leven geluk gehad in alles.

Om te beginnen zijn jeugdjaren in Aarschot op het Schaluin. Zijn herinneringen aan de oorlog waren romantisch, hij kon eindeloos boeken liggen lezen in het bos. Vader was een briljant student klassieke talen in Leuven, daar was hij zo trots op. Maar de mooiste tijd van zijn leven was in Bukavu, aan het Kivu-meer, en vooral vanaf het moment dat moeder daar in zijn leven kwam.

Na Congo was er Langdorp en het grote huis met een eindeloze tuin, waar wij een prachtige jeugd hebben beleefd. Het was een open huis, waar iedereen terecht kon en welkom was.

Frans Holemans - klasfoto 1937 (Anker 2015)

1937 - 6° Latijnse A
Frans op de 1° rij (geknield) rechts
 

Vader was er een bezield leraar Grieks en Latijn, een leraar klassieke talen pur sang. Hij droeg de oude teksten prachtig voor, zo maar uit het hoofd, licht en zangerig, als muziek.

Hij was ook een bijzonder authentieke man, hij veinsde nooit en had altijd een uitgesproken mening. Aan tafel lokte hij geregeld discussies uit, die fel konden zijn, want we verschilden nogal eens van mening. Moeke was dan de zalvende middelares die alle plooien glad streek.

Vader is heel zijn leven diep en overtuigd gelovig geweest. Hij was God dankbaar voor alles wat hem was gegeven; zijn vrouw, zijn kinderen. ‘Ik kon het niet beter gedroomd hebben’, zei hij daar zelf over. Moeke was het beste wat hem in zijn leven was overkomen. Hij hield hartstochtelijk en onvoorwaardelijk van haar. En zij, met haar uitbundige levensvreugde, hield zijn stoïcijnse levenshouding in balans. Het overlijden van ons moeke was dan ook heel zwaar, voor iedereen van ons, maar vooral voor vader. Het zou nooit meer hetzelfde worden als voorheen.

Langzaam liet hij de principes, waar hij vroeger zo sterk aan vasthield, meer en meer los. Het huis in Langdorp moest hij achterlaten en het verzorgingstehuis Oase in Aarschot werd zijn nieuwe ‘thuis’. Hij was moedig, mijn vader, maar Oase werd pas werkelijk een oase voor hem, toen hij terugkwam na een zes weken lang verblijf in Gasthuisberg. We wisten niet dat het maar voor zo kort zou zijn.

Vake, we zijn trots op jou en dankbaar voor je bestaan, voor wie je als vader was, voor ieder van ons. We zijn nu allemaal wezen.

Frans Holemans - klasfoto 1942 (Anker 2015)

Klasfoto retorica 1942
Frans Holemans 2° van links (1° rij zittend)

terug naar overzicht Anker 2015